<

☃❄ Relieve your cold. {SMTM4 OS; HANWON}

posted on 03 Oct 2015 04:18 by braille in Fiction directory Fiction, Asian

 

 

 

 

(SMTM4 One Shot)  Relieve your cold.

Author: lullaby

Pairing: HANWON  (Hanhae/Jaewon)

Rate: PG-17

Sort: Romance

Note: เนื้อเพลง take it off นี่ก็วิ่งวนอยู่ในหัวจังเลย  /กำเดาไหล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ศีรษะกลมซุกไซร้เข้าหาไออุ่นจากอกผายข้างกาย

ได้ยินเสียงจังหวะหัวใจดังชัดเจนในโสตประสาท

กลุ่มผมดังเส้นไหมดำสนิทส่งกลิ่นหอมหวาน

ชักชวนให้ลักลอบชิมทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับกาย

วงแขนเล็กกระชับบ่าแกร่งแน่นขึ้น

เนื่องจากความหนาวเย็นจากหยาดฝนภายนอก.

 

 

 

“ผมทำพี่ตื่นรึเปล่าครับ?”

“ครับ”

“โทษทีครับ”

“หนาวหรอเรา?”

“นิดนึงครับ”

 

 

 

สิ้นสุดบทสนทนา มือใหญ่คว้าเอวน้องกระชับเข้ามาหาตัวแน่นขึ้น

จมูกโด่งซุกลงบนศีรษะเล็กพรางซึมซับความหวานนั้นอีกครั้ง

ริมฝีปากอิ่มเลื่อนลงไปประทับบนขมับข้างที่มีรอยตำหนิสีดำ

จากนั้นประทับลงบนปลายจมูกเชิดรั้น พวงแก้มใสนุ่ม

และประทับลงบนกลีบปากบางที่มักจะมอบรอยยิ้มสดใสให้เขาเสมอ.

 

 

 

ดวงตากลมโตปรือขึ้นในความมืดสงัด

เรียวปากบางสัมผัสริมฝีปากอิ่มตอบ

ดึงดัน แทะเล็ม เก็บเกี่ยวความหวานนั้นไว้

ปลายลิ้นร้อนส่งเข้ามาเลียบไรฟันขาวสวย

โพรงปากเล็กยินดีเปิดให้เข้ามารุกล้ำง่ายดาย.

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ดันตัวเองขึ้นนั่งพิงหมอนใบหนา

พรางช้อนสะโพกน้องขึ้นลอยแล้วดึงให้มานั่งบนตักของตน

สายตาสองคู่สอดประสานกันท่ามกลางความมืด

คนน้องปรอยตาหวานมองพี่ ริมฝีปากเผยอขึ้นราวเชิญชวน

ร่างสูงหลงติดกับเข้าไปตักตวงหาความหวานนั้นอีกครั้งและอีกครั้ง.

 

 

 

เรียวปากอิ่มเลื่อนไปสัมผัสลงที่ใบหูเล็กนิ่ม

พร้อมส่งลิ้นร้อนออกมาหยอกเย้า

ร่างเล็กตรงหน้าหายใจสะดุดหลายจังหวะ

มือหนาประคองท้ายทอยน้องให้รับสัมผัส

พร้อมเลื่อนริมฝีปากลงประทับซอกคอขาว

ลิ้นร้อนไล่สัมผัสกับผิวเนียนละเอียดนั้นเนิบนาบ.

 

 

 

มือใหญ่ลูบไล้ฟอนเฟ้นผิวกายละเอียดภายใต้อาภรณ์

โดยที่โพรงปากอิ่มก็ทำหน้าที่ของมันโดยไม่บกพร่อง

เด็กน้อยของเขาหอบหายใจดังขึ้นเรื่อยๆ

มือเล็กพยายามจะถอดเสื้อยืดตัวบางของตนออก แต่เหมือนทำไม่ได้ดั่งใจ

มือหนาจึงลงมือช่วยปลดเปลื้องปราการด่านแรกออก รวมทั้งของเขาด้วย.

 

 

 

นิ้วเรียวยาวไล่สัมผัสบริเวณปลายไหปลาร้าทั้งสองข้างของอีกฝ่าย

แล้วลูบแขนซ้ายที่ปรากฏให้เห็นลวดลายสีดำจากน้ำหมึกเช่นกัน

“สักอะไรนักหนาอ่ะเรา?”

“ไม่สวยหรอครับ?”

“ก็ดีครับ”

“พี่ไม่ค่อยชอบหรอครับ?”

“พี่ไม่อยากให้เราเจ็บตัวมากกว่า”

 

 

 

ร่างเล็กกระชับสะโพกตนให้แนบชิดหน้าตักคนพี่ยิ่งขึ้น

ตั้งใจบดเบียดเน้นลงไปบริเวณกลางลำตัวของอีกฝ่าย

มือใหญ่นวดเฟ้นสะโพกกลมกลึงของคนด้านบนผ่านเนื้อผ้า

คราวนี้มือเล็กจัดการกับปราการด่านสุดท้ายทั้งของตัวเองและของเขาได้ดีทีเดียว.

 

 

 

“ให้พี่ใช้อะไรครับ?”

คนน้องตอบคำถามผ่านการกระทำ

โพรงปากเล็กครอบลงบนนิ้วเรียวยาวของเขา

แทะเล็ม ดูดดึง ลิ้นร้อนไล่เลียจนฉ่ำไปด้วยน้ำใส.

 

 

 

ร่างสูงทำตามความต้องการของคนตรงหน้าทันที

โพรงปากร้อนครอบครองส่วนที่ร้อนกว่า

พรางขยับศีรษะขึ้นลงเป็นจังหวะ

ปลายลิ้นหยอกเย้าจนน้องเผลอครางหวิวขาดช่วง.

 

 

 

เมื่อใกล้ถึงจังหวะสุดท้ายนั้น

มือเล็กจิกปลายเล็บลงมาที่หัวไหล่ของเขาเป็นสัญญาณ

ร่างใหญ่ถอนโพรงปากออกแล้วใช้มือหนากอบกุมแทน

เสียงหวีดสั่นสะท้านดังก้อง ดวงหน้าสวยเงยขึ้น ไรผมชื้นเหงื่อสะบัด.

 

 

 

คนพี่อุ้มน้องที่ยังหอบหายใจหนักมานั่งลงบนหน้าตักเช่นเดิม

เขาหัวเราะเบาๆใส่ร่างปวกเปียกเหมือนตุ๊กตาล้มลุกตรงหน้า

วงแขนเล็กโอบรอบลำคอของเขาไว้ราวหาที่ยึดเหนี่ยว

“พักก่อนมั้ย?”

ศีรษะเล็กส่ายไปมาจนกลุ่มผมชื้นเหงื่อยุ่งเหยิง

เขายกยิ้มเล็กน้อยให้กับความดื้อดึงนั้น.

 

 

 

ร่างสูงควานหาของบางอย่างในลิ้นชักข้างเตียง

เขาหยิบซองเล็กซองหนึ่งขึ้นมาแล้วใช้ฟันหน้าฉีกจนขาด

เผลอสบเข้ากับดวงตาใสที่แสดงความสงสัยออกมาชัดเจน

“พี่จะได้ไม่ทำเราเลอะเทอะไง”

“งั้นเดี๋ยวผมใส่ให้ครับ”

 

 

 

สะโพกกลมพยายามกดลงบนส่วนกลางของหน้าตักแกร่ง

ร่างเล็กส่งเสียงร้องประท้วงพรางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ถ้าเจ็บมากหยุดได้นะครับ”

ร่างสูงโอบเอวคนตรงหน้าไว้พรางใช้ฝ่ามืออีกข้างลูบแผ่นหลังน้องขึ้นลงเบาๆ

ฝ่ายที่ดื้อดึงค่อยๆทิ้งน้ำหนักลงช้าๆอีกครั้ง

ไรฟันขาวกัดลงบนริมฝีปากล่างของตนเพื่อระบายความเจ็บปวด

พอเขาเห็นดังนั้นจึงรีบประทับริมฝีปากตนลงไปหวังช่วยบรรเทา.

 

 

 

เมื่อร่างเล็กสามารถกลืนกินเขาไว้ทั้งหมดแล้ว

ทันทีหลังจากปรับตัวได้ สะโพกเล็กทำหน้าที่ขยับไปตามจังหวะอย่างดี

เม็ดเหงื่อไหลจากไรผมลงมาที่ปลายจมูกรั้น

เสียงหวีดหวิวดังขึ้นทุกครั้งที่ตนเองขยับโดนจุดสำคัญ.

 

 

 

เด็กน้อยของเขาเริ่มอ่อนแรง การขยับเริ่มผ่อนลงเรื่อยๆ

คนพี่จึงเป็นคนควบคุมจังหวะเองทั้งหมด รวดเร็ว กระชั้นถี่

เสียงหอบหายใจของทั้งคู่สอดประสานไปทั่ว.

 

 

 

มือเล็กเริ่มปัดป่ายลงบนแผ่นหลังของเขา

จากนั้นจึงจิกปลายเล็บลงมาอีกครั้ง

เรียวปากบางเอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงแหบพร่าฟังไม่ค่อยถนัดนัก

ร่างเล็กเกร็งแน่นพร้อมส่งเสียงน่าอายออกมาดัง

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เข้าสู่จังหวะสุดท้ายไม่ต่างกัน.

 

 

 

“ฝนหยุดแล้ว”

“ครับ”

“เจ็บมากมั้ยครับ?”

“ไม่ค่อยแล้วครับ”

“แล้วยังหนาวอยู่มั้ย?”

 

 

 

เด็กน้อยของเขาไม่ตอบ

แถมเลี่ยงที่จะสบตา

พรางยกยิ้มเบาๆอย่างกระดากอาย. 

 

 

 

 

FIN

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------

เป็น take it off เวอร์ชั่น man of the year แล้วกันค่ะ

คนอะไรดีงามสามโลกเหลือเกิน  /ลูบหน้า

ช่วงนี้หน้าฝนอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ 

เจริญporn...

 

----------------------------------------------------------------------

ปล. ช่วงของฝากนักเขียน ขอแอบฝากผลงานเก่าๆไว้ในอ้อมใจสักนิดนึง

ตามลิ้งค์สารบัญนี้ค่ะ Fiction Contents  และ  Fiction Contents 2 (UNREAD MESSAGES project)

ขอบคุณมากค่ะ  :)

<