<

🏠 Home Sweet Home. {SMTM4 OS; DUPNON}

posted on 07 Oct 2015 07:02 by braille in Fiction directory Fiction, Asian

 

 

 

(SMTM4 One Shot)  Home Sweet Home.

Author: lullaby

Pairing: DUPNON  (Byeol/Hansol)

Rate: G

Sort: Rom-Coms

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงของสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ได้กลบเสียงฝีเท้าสองคู่ที่วิ่งย่ำน้ำอย่างรวดเร็วได้

หลังจากทั้งคู่ลงจากรถประจำทางมารอให้ฝนหยุดอยู่ที่ป้ายนี้สักพักใหญ่

แต่ไม่มีทีท่าว่าพายุลูกนี้จะหมดลงง่ายๆ

ที่สำคัญ…โชคร้ายที่ไม่มีแท็กซี่วิ่งผ่านให้เห็นเลย

แต่โชคดีคือบ้านของเขาอยู่ถัดไปจากป้ายนี้อีกสักสี่ป้ายเห็นจะได้

ทั้งคู่จึงตัดสินใจวิ่งฝ่าสายฝนนี้ออกไป ดีกว่ารออยู่เฉยๆ…

 

 

 

บยอลกระชับสแนปแบ็คของตนแล้วถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกคลุมศีรษะให้คนข้างๆก่อนจะออกวิ่งไปด้วยกัน

“ทำไมเราไม่รอให้ฝนซาอีกหน่อยละครับ” เสียงใสตะโกนถามแข่งกับเสียงฝน

“นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ รอนานกว่านี้ก็นอนที่ป้ายจนเช้าเหอะ” เขาตอบพร้อมทำหน้าเซ็ง

เด็กหน้าฝรั่งข้างๆทำปากยื่นแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจน เรียวขาสองคู่ยังคงวิ่งอย่างต่อเนื่อง

“แต่รองเท้าคู่นี้ผมพึ่งซื้อมาเองนะ” เสียงนั้นยังคงดังแง้วๆอยู่ข้างหู

“จะถอดวิ่งมั้ยล่ะ? รองเท้าพังกับเท้าพังเลือกเอา”

“ผมเบื่อพี่ชะมัด…” เขาหันไปมองหน้างอๆนั่นแล้วคว้าแขนเล็กให้เลี้ยวตามทาง

 

 

 

นานแล้วที่ทั้งเขาและฮันโซลจะว่างตรงกันทั้งคู่ วันนี้พวกเขาจึงออกไปหาอะไรกิน

เดินว้อกกิ้งสตรีทแถวฮงแด

เออ…จะเรียกว่าเดทก็ได้มั้ง…

“ผมว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกลางวันแล้ว ทำไมพี่ไม่ขับรถมาครับ?”

“วันนี้แม่ยืมรถไปใช้”

“อ่อ...”

สองฝีเท้าเริ่มผ่อนความเร็วลงเล็กน้อยหลังจากวิ่งมาได้สักพัก

 

 

 

“เดี๋ยวเลี้ยวข้างหน้าอีกทีก็ถึงแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแข่งกับเสียงฝน

ทั้งคู่หยุดยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าบ้านหลังหนึ่ง

บยอลหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาไขกับประตู

เด็กข้างๆสะบัดน้ำฝนออกจากตัวแรงๆพรางใช้มือขยี้เรือนผมตนเองให้หมาด

“เป็นหมารึไง?”

ดวงตาคู่สวยส่งตาขวางกลับมาให้ทันทีพร้อมยื่นเสื้อแจ็กเก็ตคืนให้เขา

 

 

 

“อ้าว แม่ยังไม่นอนอีกหรอครับ?” เสียงทุ้มกล่าวหลังจากเช็ดเท้าเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมาเห็น

“ก็รอบยอลกลับบ้านนี่แหละ” หญิงวัยกลางคนท่าทีสบายบนโซฟาตอบลูกชาย

แต่สายตาไม่ได้ละไปจากทีวีตรงหน้าสักนิด

“หรอครับ? ไม่ใช่ว่าดูซีรีย์รีรันอยู่หรอ?” เขาพูดหยอกแม่

“แล้วข้างหลังนั่นใครล่ะลูก?” เสียงแม่เขาเอ่ยถามหลังจากเขาเดินมาเล่นกับเหล่าสุนัขหน้าทีวี

“อ่า สวัสดีครับคุณแม่ ผมชเวฮันโซล เป็นรุ่นน้องพี่บยอลครับ” เด็กฝรั่งรีบโค้งเก้าสิบองศาให้ผู้สูงวัย

“อ๋อ ฮันโซลนี่เอง ใช่ที่บยอลเล่าให้แม่ฟังบ่อ...”

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะแม่” เสียงทุ้มรีบพูดตัดบทสนทนาอันตรายนี้อย่างรวดเร็ว

“อ้าวไอ้ลูกคนนี้…ไปๆฮันโซลไปอาบน้ำลูกเดี๋ยวแม่เอาผ้าเช็ดตัวให้ ห้องน้ำชั้นบนว่าง

เดี๋ยวเสื้อผ้าแม่ให้พี่บยอลเอาไปให้” หญิงสูงวัยกล่าวอย่างใจดี

“ขอบคุณมากครับคุณแม่” เด็กหนุ่มคำนับพรางยกยิ้มสดใส

 

 

 

“จะกลับหอป่าวเดี๋ยวขับไปส่ง?” เขาถามเด็กหนุ่มทันทีหลังจากเห็นว่าเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ

“ฝนตกหนักขนาดนี้จะขับรถได้ไงบยอล อันตราย ให้น้องค้างบ้านเรานี่แหละ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปส่งน้อง”

ยังไม่ทันที่ฮันโซลจะอ้าปากตอบ แม่ของเขาชิงกล่าวเสียงดุใส่ เด็กหนุ่มมองหน้าเขาและแม่สลับกันไปมา

“หิวมั้ยลูก? เดี๋ยวแม่อุ่นกับข้าวให้ มาๆ”

หญิงวัยกลางคนคว้าข้อมือเด็กฝรั่งไปที่ห้องครัว ทิ้งให้ลูกชายที่แท้จริงนั่งมองตาปริบๆอยู่เพียงลำพัง

 

 

 

“ไงลูกชายคนโปรด” บยอลเอ่ยขึ้นเซ็งๆเมื่อเห็นฮันโซลเดินเข้ามาในห้องของเขา

“อะไรของพี่…” เด็กหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานพรางเกาคางเล่นกับแมวของเขา

เขานั่งเท้าคางมองร่างตรงหน้าอยู่บนเตียงนุ่มเงียบๆ สายตาคมมองไล่ลงมาตั้งแต่กลุ่มผมสลวย

ใบหน้าสวยได้รูป นิ้วเรียวที่กำลังเล่นกับแมว ร่างบางที่ปกปิดไว้ด้วยอาภรณ์ของเขา

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?” เสียงใสเอ่ยขึ้นเมื่อเงยหน้ามาสบสายตา

“มานอนได้แล้ว ง่วง”

“เออ พี่เล่าอะไรให้คุณแม่ฟังเรื่องผมอ่ะ?”

“ไม่มีไรหรอก…”

“ไม่เชื่อ…”

“เออ อย่ารู้เลย”

“ไรวะ? นินทาคนอื่นแล้วยัง…” เด็กฝรั่งบ่นเสียงเบาพร้อมทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง

“ไม่ต้องบ่นละ มานอน” ร่างโปร่งเขยิบตัวชิดกำแพงเว้นที่ว่างให้เด็กหนุ่ม

ฮันโซลเดินไปปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอุ่นข้างๆเขา

 

 

 

ดวงตาคมจ้องมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆในความมืด

ไหล่มนไหวขึ้นลงจากการหายใจเป็นจังหวะต่อเนื่อง

เด็กหนุ่มขยับตัวยุกยิกซุกศีรษะเข้ากับต้นแขนของเขา

วงแขนอีกข้างของเขาโอบเข้าที่เอวของคนที่หลับสนิท

นิ้วเรียวของแขนข้างที่ถูกทับเล่นกลุ่มผมนุ่มนั้น

จมูกโด่งงุ้มกดลงบนเรือนผมหอม

ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมน

 

“ฝันดี”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นบางเบาพรางปิดเปลือกตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

 

FIN

 

 

 

--------------------------------------------------------

ไหนบอกง่วงไงคะคุณบยอล…

 

ต้นเหตุของเรื่องนี้มาจากการเห็นอินดาเฮ้าส์ของนาง (x)

คุณแม่ของนาง สัตว์เลี้ยงของนาง และโต๊ะทำงานของนาง

ที่มีตุ๊กตาซูชิหน้าไข่หวานแปะอยู่นั่นแหละค่ะ น่าร้ากก 5555

นี่เลาแหกมาไกลถึงเพียงนี้เลยหรือ…  /ลูบหน้า

 

แด่เรือที่เปรียบเหมือนขอนไม้นี้ แห้งแล้งกว่านี้ก็แดนมอดไหม้แล้วค่ะ ;-;

อยู่ได้ด้วยการมโนเพียวๆไม่มีเรียลผสมล้วนๆ 5555 ;-;

 

ขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้ามาอีกเช่นเคยนะคะ

 

--------------------------------------------------------

ปล. ช่วงของฝากนักเขียน ขอแอบฝากผลงานเก่าๆไว้ในอ้อมใจสักนิดนึง

ตามลิ้งค์สารบัญนี้ค่ะ  (x)  และ  (x)  ขอบคุณมากค่ะ  :)

<