<

 

 

 

 

(AU Long One Shot)  Bachelor’s Degree.

Fandom: winner, ikon and SMTM4

Pairing: songkim, double b, junjin, hanwon and dupnon

Rate: PG

Sort: fluff, rom-coms

Author: lullaby

Note: ถ้าพวกเขาไม่ใช่ศิลปิน พวกเขาจะเป็นอะไรกันนะ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Life of Interior Architecture Middler Student.

 

รุ่งเช้าอันสดใสได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับปีการศึกษาภาคปลายนี้

ภายในรั้วมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ไม่ได้เจอกันช่วงปิดเทอมเล็กที่ผ่านมา

เสียงหัวเราะทักทายกันอย่างสนุกสนานเซ็งแซ่ระงมเต็มพื้นที่

บรรยากาศทั้งหลายเหล่านี้ช่างตรงกันข้ามกับอารมณ์ของเขาเสียเหลือเกิน

 

ป๊าบ! เสียงตบเกรียนดังสนั่นลั่นห้องสตูดิโอดั่งถ้อยคำอรุณสวัสดิ์ยามเช้า

เขาหันขึ้นไปมองค้อนใส่เพื่อนตัวดีที่อยู่คนละคณะแต่แม่งไม่วายมายุ่งวุ่นวายได้ทุกวัน

“ไอ้เชี่ย! มึงตบกูทำไมเนี่ย?” ซงมินโฮนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมตะโกนด่าเพื่อนรักเสียงดังลั่นลาน

“ก็กูเห็นมึงจะหลับอยู่รอมร่อแล้ว กูหวังดีช่วยปลุก เดี๋ยวงานไม่เสร็จ” จองฮยอนแทนักศึกษาคณะวิศวกรรมฯยานยนต์กล่าวติดตลกพรางยื่นเครื่องดื่มชูกำลังปั่นให้หนึ่งแก้วใหญ่

“ทักกูดีๆก็ได้มั้ง…ห่า” มินโฮรับแก้วมาพร้อมลูบหัวตัวเองป้อยๆ

“แล้วนี่มีแต่มึงรึไงที่งานยังไม่เสร็จ?” ฮยอนแทหันไปมองรอบสตูฯเห็นมีแต่คนสบายอกสบายใจ ไม่เห็นมีใครมาเผางานแบบเพื่อนของเขา

“เออดิ กูขอติด I ‘จารย์ไว้ ไหนๆมึงก็มาละทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อย มาช่วยกูตัดโมฯเลยสัด” มินโฮพูดเสียงอู้อี้เพราะที่ปากคาบดินสอ EE ไว้

“อ้าว…ใช่เรื่องกูมั้ยครับ?” ปากก็บ่นไปงั้นแหละแต่มือนี่ช่วยเพื่อนรักตัดโมเดลเต็มที่ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ…สงสารหมามัน

“แล้วนี่คณะมึงไม่มีงานมีการต้องทำต้องส่งเลยหรอวะ?”

“มีดิ แต่เขาก็ทำเสร็จส่งเกรดออกกันไปหมดแล้วมั้ยหละคุณ…เทอมนี้ก็เหลือแค่ฝึกงาน กูว่าจะขอไปฝึกกับโตโยต้าที่ญี่ปุ่นหวะ”

“เชี่ย…น่าอิจฉาชิบหาย กูนี่เหนื่อยจะตายอยู่แล้วแม่งเอ้ย! กูไม่ได้นอนมาเป็นอาทิตย์แล้วเนี่ย”

“บ่นแล้วมันช่วยอะไรได้วะ ทำๆไปเหอะ”

 

“เห้ย! อรุณสวัสดิ์พวกมึง โหไอ้เชี่ยมิโนมึงแม่งยังกะศพ! ตกใจหมด” ฮันบยอลนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ฯเดินตรงมาที่สตูฯคณะสถาปัตย์ฯอย่างเคย

“เออไอ้บยอล ว่าไงมึง” ฮยอนแทกล่าวทักทายเพื่อนสนิทอย่างเคย

“เรื่อยๆหวะ มาดูหมาเผางานแต่เช้าเลยนะมึง” บยอลหัวเราะพรางพูดแซวเพื่อนในกลุ่มที่ยุ่งหัวหมุน

“เขาเรียกว่ามาให้กำลังใจเพื่อนรัก” สิ้นประโยคสองเสียงหัวเราะประสานกันดังลั่นสตูดิโอ

“ไอ้พวกเพื่อนเชี่ย อย่าให้กูเสร็จงานนี้เมื่อไหร่นะแม่ง…”

“คุณหมอบยอลครับมาดูอาการเพื่อนหน่อยดิ้ สภาพไม่ไหวแล้วครับ”

“ไอ้เชี่ยฮยอนแท กูคนครับไม่ใช่สัตว์!”

“ไอ้เชี่ยฮยอนแท อย่าพึ่งเรียกกูหมอ เขาถือกันเดี๋ยวกูเรียนไม่จบ!”

“อ้าว…ยังงี้ก็เสร็จกูดิ เปอร์สักปีสองปีจะเป็นไรเนอะคุณหมอ…” ยังไม่ทันสิ้นเสียงดี เหล่าเพื่อนรักของเขาก็วิ่งไล่กระทืบกันเสียงดังบนลานสตูฯนั่นแหละ

พวกเขาสามคนรู้จักกันได้เพราะเรียนมัธยมปลายโรงเรียนเดียวกันห้องเดียวกันมา

ถึงจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ ก็ไม่ได้ทำให้ความสนิทของพวกเขาลดลงแม้แต่น้อย

 

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือคู่ใจของเขาดังขึ้น

เขาเอื้อมมือไปกดดูลวกๆด้วยความรีบร้อน

โปรแกรมแชทชื่อดังสีเหลืองสดใสปรากฏขึ้น

เมื่อเห็นชื่อปลายทางชัดๆทำเอาดวงตาของเขาสว่างวาบจากความง่วงงุนทันที

 

xxjjjwww :     มิโน

xxjjjwww :     อยู่สตูฯรึป่าว?

xxjjjwww :     เดี๋ยวแวะเอาข้าวกล่องไปให้นะ

xxjjjwww :     สู้ๆ

 

โอ้ย! คุณครับ…สวรรค์มาโปรด

นี่มันกำลังกายและกำลังใจของแท้

น้ำตาจะไหล…

 

 

==========

 

 

Life of Journalism Senior Student.

 

รุ่งเช้าอันสดใสได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับปีการศึกษาภาคปลายนี้

ภายในรั้วมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ไม่ได้เจอกันช่วงปิดเทอมเล็กที่ผ่านมา

เสียงหัวเราะทักทายกันอย่างสนุกสนานเซ็งแซ่ระงมเต็มพื้นที่

เขาและเพื่อนสนิทที่คณะเดียวกันนั่งจับกลุ่มเล่าเรื่องในช่วงที่ไม่ได้เจอกันอย่างออกรส

บนโต๊ะประจำในโรงอาหารคณะ

 

“เออ แล้วจินอูอ่ะปิดเทอมไปทำไรมามั่ง?” คิมจินอูนักศึกษาคณะนิเทศฯวารสารที่ส่วนใหญ่มักจะนั่งเป็นผู้รับฟังอย่างเดียว บางครั้งก็ขำขันตามบทสนทนาตลกๆบ้างเล็กน้อย จู่ๆก็ถูกจุดประเด็นขึ้นกลางกลุ่ม

“ฉันหรอ? ก็ไม่มีอะไรหนิ…” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เพื่อนๆทุกคนจับจ้องมาที่เขาราวกับว่ามันน่าสนใจมากขนาดนั้น จินอูทำหน้าเหลอหลา

“ได้ข่าวว่ามีแฟนหรอพี่?” นัมแทฮยอนรุ่นน้องสุดที่รักเด็กนิเทศฯศิลปะการแสดงปีสองเปิดคีย์เวิร์ดพรางทำหน้าตากระหยิ่มยิ้มย่อง

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโต๊ะ จินอูรีบหันควับไปมองเพื่อนสนิทปากสว่างอย่างอีซึงฮุน

เพื่อนร่วมคณะของเขาแต่อยู่เอกศิลปะการแสดงทันที

ซึงฮุนเหลือบตาขึ้นมองบนทำไม่รู้ไม่ชี้พรางดูดน้ำหวานในแก้วดังโฮก

“พี่จะเล่าเองหรือให้พี่ซึงฮุนเล่าครับ?” นัมแทผู้ได้ฉายาลูกพี่นัมของกลุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบพรางหรี่ตามอง ทำให้คิ้วที่ตกนั้นตกลงไปอีก

เขาหันไปมองซึงฮุนอีกครั้ง คราวนี้ไอ้ตี๋นั่นยกยิ้มราวกับเสียสติกลับมาให้เขา

จินอูถอนหายใจเบาๆราวยอมแพ้ ทุกคนในกลุ่มทำหูผึ่ง

“ก็…ตามนั้นแหละ” จินอูเอ่ยเบา

“หน้าตาดีมั้ยอ่ะ?” เขากำลังจะเปิดปากพูดก็โดนเพื่อนอีกคนแทรกขึ้นมาก่อน

“ใครอ่ะแก ฉันรู้จักป่าว?”

“เอ่อ…ก็”

“ซงมินโฮไง เด็กกองสันฯเหมือนฉันเนี่ย อยู่ปีสาม’ถาปัตย์ ฉันแนะนำให้มันรู้จักกับจินอูเองแหละ สงสารมันวันๆปั่นแต่งานไม่เจอใครเล้ยนอกจากคนในกองสันฯ” ซึงฮุนคันปากหยุบหยิบอดไม่ได้ที่จะเล่าจริงๆ

“โหย! กินเด็กนะแก” เสียงเพื่อนๆแซวกันอย่างสนุกสนาน

“แล้วช่วงปิดเทอมเนี่ยจินอูมันไปช่วยแฟนมันปั่นงานที่คอนโด ฉันก็แวะไปเล่นด้วยเรื่อยอ่ะ เคลียร์นะทุกคน!”

“เดี๋ยวๆนะ…พี่ชื่อคิมจินอูหรอครับ?” ลูกพี่นัมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยถึงปานกลาง

“ก็มันเล่าช้าอ่ะ ไม่ทันใจเหล่าคนขี้เสือกในกลุ่มนี้หรอก จริงมะ?” สิ้นเสียงซึงฮุนก็ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้วของเหล่าเพื่อนฝูงทันที

 

พอพูดถึงมินโฮก็นึกขึ้นได้ จินอูขอปลีกตัวออกมาซื้อข้าวกล่องร้านป้าเจ้าประจำ

เพื่อที่จะเอาเสบียงไปให้คนอ่อนระโหยโรยแรง

มือข้างที่ไม่ได้ถือถุงข้าวกล่องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

แล้วส่งข้อความหาคนปลายทางอย่างรวดเร็ว

 

Read      มิโน

Read      อยู่สตูฯรึป่าว?

Read      เดี๋ยวแวะเอาข้าวกล่องไปให้นะ

Read      สู้ๆ

realllllmino :     อยู่ครับ

realllllmino :     หิวมากเลย

realllllmino :     แต่คิดถึงมากกว่า ^^

realllllmino :     รีบมานะ

 

สองเท้ายาวรีบจ้ำอ้าวไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว